من نه عاشق بودم

 ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب

            که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم و دستی که

                              صداقت می کاشت

                                         گرچه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم و هر پنجره ای

                   که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

     و خدا می داند

                        بی کسی از ته وابستگی ام پیدا بود

من نه عاشق بودم

 و نه دلداده به گیسوی بلند

 ونه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم

        که مرا از پس دیوانگی ام می فهمید

  آرزویم این بود

  دور اما چه قشنگ

             که روم تا ته باغ

                       و شوم چیره به شفافی صبح

با خودم می گفتم

      روشنی نزدیک است

              تا دم پنجره ها راهی نیست

من نمی دانستم

که چه جرمی دارد

         دستهایی که تهی ست

و چرا

      بوی تعفن دارد گل سرخی که به گلخانه نرست

تازگی می گویند

          چه عیبی دارد

                  که سگی چاق رود لای برنج

من چه خوشبین بودم

همه اش رویا بود

و خدا می داند

سادگی از ته دلبستگی ام

                             پیدا بود

                       (حسین آ)

شنبه رو خیلی دوست دارم، چون تو به من امید میدی
نوشته هامو می گیری، جاش کاغذ سفید میدی
شعرامو از بر می خونی، برای هر کی عاشقه
شروع یک قصیده رو به قلب من نوید میدی

من عاشق یکشنبه هام، چون با تو تنها می مونم
ترانه های خوبمو تو خلوت تو می خونم
بهت میگم که قلب من فقط واسه تو می زنه
یک کمی اغراق می کنم، اینو خودم خوب می دونم

دوشنبه ها رو دوست دارم، چون روز دیوونگیه
عقلو با دست پس می زنم، این هم یه جور زندگیه
عاشق اون میشم که خوب دیوونه بازی بلده
بردنو هیچ دوست نداره، عاشق بازندگیه

سه شنبه ها رو دوست دارم، چون عشقمو پس نمیدی
اون قلب پر محبتو، دیگه به هیچکس نمیدی
دستمو تو دست می گیری، برام لالائی می خونی
غصه هاتو به حس من، تا جایی که هست نمیدی

چهارشنبه ها رو دوست دارم، چون تو به من زنگ میزنی
به تیرگی های دلم، آبی کمرنگ میزنی
با اون صدای مهربون اول بهم سلام میدی
به شیشه های فاصله یکی یکی سنگ میزنی

پنجشنبه ها رو دوست دارم، چون دیگه غمگین نمیشی
دلواپس رهایی از حرفهای سنگین نمیشی
یک شاخه گل برات بسه تا بدونی دوسِت دارم
در به در و خراب اون گلهای رنگین نمیشی

جمعه دیگه نهایته، باید که عشقو بردارم
بعد یک هفته عاشقی، عشقو تو دستش بذارم
بهش بگم اون روزها رو، با این یکی جمع بکنه
بعدش خودش می فهمه که، هفت روزه که دوسش دارم
     افشین میرمعزی

من از تصور بیهودگی این همه دست

 و از تجسم بیگانگی این همه صورت

                                            می ترسم

  می ترسم

           که دستهایی پُر

                       مملو از نیستی

                      و صورتهایی نقاب زده

                                            به یک نقطه  وا مانند...

-می ترسم...می ترسم که خواب ِسفر ببینی ، سفر به سرزمین های دورِ دور را. فکرش را بکن! من، اینجا، کوبیده،بعد از روزها و روزها نوشتن ،تو در جنگل هایی که هرگز ندیده یی شان ، با گیاهانی که نمی شناسی شان ، و پرندگانی غریب. جنگل، بی صدای بی صداست. صدای پرندگان را بسته اند. مِه. چرا نباید من در این جنگلِ غریبِ بی صدا ، در لا به لای این گیاهان ِ سبزِ سیر و سبزِ روشنِ فسفری، پتویی بیندازم، و سفره یی، و چای داغ... و عاشقانه ام را برایت بخوانم؟(یک عاشقانه ی آرام-نادر ابراهیمی)

یاد یک عاشفانه ی آرام تو می افتم ،زیبا ، دلنشین ، آرام...تلخ. طعم داستان ِ دیگرت- فریاد زیر آب- را می دهد ، طعمشان یکی ست، تلخ و زیبا. بعکس این روزهای من. چه بگویم. نه تلخم نه شیرین، نه هستم نه نیستم ، یک جایی بین آسمان و زمین سرگردانم. خسته.از یکنواختی ، از روزهای هم شکل. گفتم: هم شکل؟ اشتباه گفتم. شکلی ندارند که. این روزها بی شکل ند، بی روح. کار ، خانه، خواب.  کار، خانه، خواب. و دوباره و سه باره و چهار روزه و چند ماهه.

دلم هوای نوشتن کرده،هوای سفر،هوای نوشته های تو. همان نوشته هایی که اولینش را در بعد از ظهرِ ابریِ یکی از همین روزهای پاییزیِ سال 84از یکی از شبکه ها شنیدم، می دانم ،هنوز هم به دنبال کفشی می گردی برای بازگشت به کودکی.ترس از قد کشیدن را درنگاهت دیده ام وقتی به پاهایت خیره می شوی.  ولی باور کن، باور کن، هنوز همان کودک هستی ،تنها، در هیئت و با هیبت آدم بزرگها ، وگر نه ،پای کودکانه هایم نبودی.  به گفته ی جبران خلیل: تو آن قدر شادی به من می بخشی که به گریه درمی آیم، و آن قدر رنجم می دهی که به خنده می افتم؛ به راستی هیچ کس درست نمی داند مرز بین دلشادی و درد کجاست.

 راستی ،دوستی است که به تازگی آمده اما سنگینیِ غصه های کهنه اش را گاه شانه هایم تاب نمی آورد بار اول  که شنیدن دردش نفسم را بند آورده بود. کاش زندگی همان سر به سر گذاشتن های کودکانه ، لج و لجبازی و یکی گفتن و دوتا شنیدن و حاضر جوابی های بچگانه  و به قول عمران صلاحی قهر و دعواهای دروغکی بود. روبرویم زندانی یی ست محبوس در خود وخود زندانبان خود که هیچ تمایلی به رهایی ندارد. چهره اش وقتی در خود فرو می رود یاد آور ِ این شعر شاملو ست:

کوه با نخستین سنگ ها آعاز می شود                                                                                      

 و انسان با نخستین درد. 

درمن زندانی ستمگری بود 

که به آواز زنجیرش خو نمی کرد

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمونِ تلخ ِ زنده به گوری!

-----------------------------------

برای نفسم ،بامزی:

از ظهر تا غروب طول کشید 

 دشتی را شخم زدم 

تا دفنش کردم                                                                                                             

بد عادت شده بود

جلوتر از من راه می رفت تا زودتر به تو برسد؛

سایه ام را می گویم

که خواب دیده بود

تو به دیدارش آمده ای.   

(ک.یاکیده)                                                                                                      

تازه شدن بهانه می خواهد

پریدن بال و پر

ماندن دلیل.

چمدانم را بسته ام

برای ماندن تنها یک بهانه می خواهم

یک کلمه کافی ست.

و تو همچنان

چشمت به پنجره است...

می... ر..و..م..

نمی بینی

                              هنوز خیره ٬ منتظری...

I've been alone with you inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips, a thousand times
I sometimes see you pass outside my door
?Hello, is it me you're looking for
I can see it in your eyes
I can see it in your smile
You're all I've ever wanted

My arms are open wide

Cos you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much, I love you

I long to see the sunlight in your hair
And tell you time and time again, how much I care
Sometimes I feel my heart will overflow
Hello? I've just got to let you know
Cos I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely
Or is someone loving you
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying, I love you

Hello
?Is it me You're looking for
Cos I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely
?Is someone loving you
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying
I love you 
 

دلم را به نسیم٬

دستم را به باران٬

چشمم را به خورشید سپرده ام

یکیش هم اگر به تو برسد

                    برای زنده ماندنم کافی ست.

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
 من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لب داشت
 حتی
 در حال احتضار
 آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
 آن مرد بی قرار
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود
 وگفتگو نمی کرد
جز با درخت سرو
در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
 تصویری از بلندی اندام می کشید
 و در تصورش
 تصویر تو بلندترین سرو باغ را
تحقیر کرده بود
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او نپک زیست
نپک تر از چشمه های نور
همچون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
 آن کوه استقامت
 آن کوه استوار
وقتی به یاد روی تو می بود
 می گریست
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
 حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
 آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را
پنداشت
 آلوده است و لایق دیدار یارنیست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
 آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شاید روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید

(حمید مصدق-وصیت)

گاه تنها٬ کلمه ای کافی ست برای سقوط به عمیق ترین دره ی خاطره ها٬برای ویرانی ناچیز حصار آرامش  که با هزار خون جگر٬ ذره ذره با خشت فراموشی به دور خود کشیده ای.

پ ن : چه کنم؟ دیگر من ٬منٍ من نیستم. بی تو من نیستم. بی تو نیستم.تو به یک سو رفته ای و من همانجا در گذشته مانده. نمی دانم اینکه اینجاست٬ درآینه کیست. نمی شناسمش. 

میان این همه آدم که در گذرند

                   منم که همیشه بسته پاهایم

به فصل کوچ و موسم پرواز

                   منم که سالهاست شکسته پرهایم

بهار پشت بهار آید و رود

                          تنها

                    منم که شکفتن به خود ندیده گلهایم

میان این همه آینه های نشسته بر دیوار

                      من آنم٬ همان شکسته٬سیاهی است زنگارهایم

هزار روایت است قصه دلدادگی ٬اما

                    منم که مهر افسوس بسته لبهایم

از این همه ترانه٬ عاشقانه ٬غزلواره و دفتر

                     منم که بی قافیه ست شعرهایم

آفتی ست این دل به جان آدمیان

                     منم آن آفت زده٬بی پناه٬ تنهایم.

ترک آزارم نکردی؟ ترک دیدارت کنم

                  آتش اندازم به جانت بس که آزارت کنم

قلب بیمار مرا بازیچه می پنداشتی؟!

                  آنقدر قلبت بیازارم، که بیمارت کنم

من گلی بودم در این گلشن ،تو خوارم کرده ای

                  همچو خاری، در میان گلرخان خوارت کنم

همچنان دیوانگان در کوی و بازارت کشم

                 کهنه کالایت بخوانم، بی خریدارت کنم

بعد از این لاف صفا و مهر با مردم مزن

                 خلق را آگاه از طبع ریا کارت کنم

ای سبکسر، دوست می داری سبکسرتر زخویش

                 با  خبر  شهری  از  این گفتار  و  کردارت کنم

هر کجا گویم که هستی، وین زبان بازی ز چیست

                  تا  ابد  در  بند  تنهایی  گرفتارت   کنم

                                                                                              معینی کرمانشاهی

پ.ن : ...عریان بیا،بی نقاب،بی رنگ، از گفتن خسته ام و مشتاق شنیدن . تنم زخمی ضربه های انتظار و نگاهم به پنجره غبار گرفته ی فردا. من ناباورانه ویرانی خود را به نظاره نشسته ام.

دوستم که نداشته باشی

می روم

نه که میمیرم ها٬نه

پرواز می کنم

تا دورها٬دورترها

دوباره عاشق می شوم

این بار

عاشق کسی می شوم

که قد دلش بلند باشد

دلش به دلم برسد

برای دیدن توی دلش

مجبور نباشم تا زمین

سرم را پایین بیاورم

عاشقم که نباشی

می روم...

دنیا وارونه شده

 این بار

شهزاده با اسب سفیدش

                   محبوس است در قصر رخوت

                                        با دیوارهای سر به فلک کشیده ی نا امیدی٬

و من خواب زده

     کورمال کورمال

در پی شهزاده

     به امید بوسه ای

                  که دوباره زنده ام کند

...

چه دل خوشی عبثی!

چه کار دشواری ست نجات تو

                                    وقتی به پیله ات خو گرفته ای...

یک دریا یأس را

با قطره ای امید

تاق می زنم

خریداری نیست؟

                عجله دارم  

کاش شب نیاید

آخر می ترسم٬

          اگر مَد شود

                     این بار

                       در پوچی غرق می شوم. 

سلام شمس الله جان، حالت چطور است؟ انشاءالله که خوب هستی من هم خوبم فقط همه اش دلم هوای تو را می کند ولی خب، سر خودم را گرم می کنم که دلتنگ دوری تو نشوم ولی چه کنم شمس الله جان، بعضی وقتها دلم خیلی تنگ می شود دلم برایت یک ذره می شود آنقدر کوچک که دیده نمی شود انگار که اینجا دیگر دلی ندارم همه اش پیش تو است ولی عیب ندارد به جایش وقتی که تو بیایی خیلی خوشحال می شوم.آخر تقصیر من هم نیست . می دانی شمس الله جان اینجا هی چیزهایی می شود که هی من یاد تو می افتم مثلاَ همین چند روز پیش ها من رفته بودم آنجا بود که تو برایم از درخت سیب می کندی و با هم می خوردیم وقتی بر می گشتم آن پسر همسایه هست رفته ماشین خریده،من را که دید بوق زد گفت بیاآنور ده قهوه خانه باز شده با هم برویم بستنی بخوریم من هم بهش اخم کردم و آمدم خانه . یا پسر خاله کیوان هی می خواهد برایم چیزی بخرد و خوش خدمتی کند فلک زده نمی داند دل من جای دیگری است به خاله گفته من به جز ناز خاتون با هیچ کس عروسی نمی کنم.

راستی شمس الله جان گلچهره را یادت  می آید ؟همان دوستم که با هم مدرسه می رفتیم. چند ماه قبل عروسی کرد همه اش می خواهد دل من را بسوزاند. وای هی می گوید :عین الله برایم این کار را کرد آن کار را کرد،من را اینجا برده آنجا برده گردش،برایم این را خریده  آنرا نخریده یا برایش فلان غذا را پختم،مادرش برایم فلان چیز آورده وای ناز خاتون چقدر خوش می گذرد.ولی من که می دانم او فقط می خواهد دلم را آب کند،تو که بیایی چیزهایی برایم می خری ، کارهایی برایم می کنی  که عین الله به فکرش هم نمی رسد . من از عین الله خوشم نمی آید ، مثل تو نیست هی به گلچهره می گوید اینجا برو آنجا نرو این را بپوش آنرا نگو، دوست ندارم ببینمش آدم حس می کند جلویش روسری و چارقد که هیچ باید چادر به سر کند ، راحت نیست نگاهش یک جوری است،مثل تو نیست ، تو تنت بوی بارون می دهد چشمهای تو مهربان است . وقتی من وتو پاهایمان را توی آب جوی پشت باغ فرو می کنیم کیف می کنیم . از خنده روده بر می شویم ولی بیچاره گلچهره زهر مارش می شوود چون عین الله همش حواسش اینور و آنور است که یک دفعه کسی نیاید و مچ پای زنش را نبیندتازه آنجا که کسی نمی آید یواشکی سرک بکشد .

شمس الله جان من چند تا شعر جدید یاد گرفته ام تا وقتی تو می آیی و می خواهی دوباره برایم شعر بخوانی من هم چیزی بلد باشم برای تو بخوانم .مثل:

ای باد بی آرام ما با گل بگو پیغام ما       کای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا

ای گل تو مرغ نادری بر عکس مرغان می پری      کامد پیامت زان سری پرها بنه بی پر بیا

آینه ام آینه ام مرد مقالات نه ام                  دیده شود حال من ار چشم شود گوش شما

تازه شکل همه درختها و کوههای  آبادی را کشیده ام تا هر کدام را که خواستی بدهم به دیوار اتاقتان بزنی . شمس الله جان من این روزها خیلی با خدا حرف می زنم ، بهش گفته ام  که تو چقدر خوب هستی خیلی کارهاهم بلدی فقط پول نداری  ،گفته ام که ما چقدر بچه دوست داریم به خدا گفتم اگر می خواهد به ما بچه بدهد اگر پسر بود شکل تو باشد تازه اخلاقش هم مثل تو باشد اگر دختر هم بود عیبی ندارد چون تو بهترین بابای دنیا می شوی .

شمس الله جان نگران نباش ، من به خدا گفته ام اگر بخواهد خیلی دیر به زندگیمان سر و سامان بدهد شاید دیگر آن وقت دل و حوصله نداشته باشیم ولی تو غصه نخور ، این روزها به دلم برات شده که خدا خودش یک طوری کارها را درست می کند. راستی دلم برای صدا زدنت هم تنگ شده که من بگویم شمس الله و تو آرام بگویی بله.  می دانستی شمس نشانه شانس و اقبال است؟ می گویند هر زنی اسمش شمسی است  شانس و اقبال و پیشانیش بلند است تو را که نمی دانم ولی شمس الله جان ، تو بزرگترین شانس من در زندگی هستی ـ این جمله را از یک خانم دکتر در تلویزیون یاد گرفته ام که می گوید: من حالا صاحب یک خانواده هستم واین بزرگترین شانس زندگی من است .ـ   

خب شمس الله جانم غصه نخوریها من هر شب دعا می کنم، مواظب خودت باش، می خواهم تو را رشید و شاد ببینم .می دانم خیلی کار داری عزیز جانم بروکارهایت را انجام بده . بعداَ دوباره برایت  نامه می نویسم.

                                                 دوستدار همیشگی تو

                                                                                   ناز خاتون

گله دارم

      از روزگاری

              که به اسارت کشیده

                           لمس شکوه لحظه های با هم بودنمان

      از جاده های طویل فاصله

                      که بلندیشان

                                 گاه

                                      لرزه می اندازد

                                                  بر تقدس پیکره ی دل سپردگی مان

        و عمری که تیر هایش در چله

                             نشانه گرفته پرنده ی خوشبختی مان را

         و از زمانه که مهره های سیاهش

                                  طلسم کرده

                                         صفحه ی شطرنجی سرنوشتمان را

            از جدایی

                    که موریانه های تردید را

                                   به حصارهای اعتمادمان می ریزد

            و دستانی تهی

                      که گورستان همه آرزوهامان می شوند

                                                                         .....

  عاشقم

     عاشق شبها که جز ما کسی صاحب لحظه هایش نیست

        به جان خریدارم

                شب زنده داریهایی که حجمشان

                                       ذوب می کند یخ های فاصله را

       همه شب بیداریهایی که افسونشان

                                        به سخره می گیرد

                                                   هیبت همه غمهای عالم را

           شبهایی که در آن غصه ها٬سنگ

                               هراس امروز٬ کر

                                          و دلهره ی فرداها کور می شوند

          شب بیداریهایی که با تن پوش رؤیا

                                  در آغوشت می کشانیم و سر بر شانه ات می نهم

             لحظه هایی که همه

                            پیرامونمان محو می شوند

                              تنها من و تو می مانیم

                                       و غوطه وری در وسعت آرامشی بیکران..

        و فردا

                لبخند

                        وشمیم یک بهانه برای زیستن.

بانوی سرزمین آفتاب

 در آیینه به خود نگریست

             تا ببیند

               گیسوان مواج و بلند

                         بر شانه هایی عریان و هوس انگیز

                ولبانی سرخ

                         که بوسه گاه شهزاده ی اسب سوار دیار خوشبختی

                                                                                          خواهد بود

               و چشمانی که برق نگاهش

                                         به آتش می کشد

                                                     قلب شهزاده ها را

       .

       .

       .

      افسوس

            افسوس که

      تارهای سپید و شکننده در آینه

                              واگویه می کرد

             باغ خزان زده ی آرزو را

                                بی امید بازگشت بهار

            و چین و خطوط صورت

                         که فریاد می کشید

                                    درد سالها تنهایی را

           و چشمانی حسرت زده

                            که نظاره می کرد

                                      یائسگی رؤیای پاک و باکره ی روزگار جوانی را

از افلاطون نقل می کنم...چون در برابر یک روشنفکر ایستاده ام...به گفتهء او٬ مردان و زنان در ابتدای خلقت٬ مانند امروز نبودند. در آن زمان تنها یک انسان بود... کوتاه قد...دارای یک بدن و یک گردن... ولی با دو صورت که هر یک به جهتی می نگریست. انگار دو موجود از پشت به یکدیگر چسبیده باشند...

درجنس مخالف...دارای چهار دست و چهار پا...

ولی خدایان یونانی حسادت می کردند...

آنها می دیدند موجودی که چهار دست دارد بیشتر کار می کند و چون دو صورت در دو جهت مخالف دارد٬ حمله کردن به آن٬ کاری دشوار است. با دارا بودن چهار پا٬ نیروی زیادی برای حفظ تعادل٬ ایستادن و یا حتی راه رفتن به مدت طولانی٬ نیاز نداشت...خطرناک تر از همه٬ آن موجود دو جنس مخالف داشت و برای بقا٬ نیازی به حضور دیگری نبود...

زئوس٬ خدای ارشد الپ٬ به سایر خدایان گفت که طرحی برای گرفتن قدرت آن موجود دارد...صاعقه ای را فرستاد و آن موجود را به دو نیم کرد...

و به این ترتیب ٬ مرد و زن٬ به وجود آمدند. این کار٬ موجب افزایش جمعیت دنیا شد و در عین حال٬ ساکنان دنیا را گمراه و ضعیف کرد...دلیل آن ٬ این است که در حال حاضر٬ همه به دنبال نیمهء گمشدهء خود می گردند تا او را در آغوش بگیرند و با این کار٬ نیروی گذشته٬ قدرت پرهیز از خیانت٬ مقاومت٬ تحمل و سایر محسنات گمشده را دوباره به دست بیاورند.یکی شدن دو جسم از هم جدا شده...

                                                                                             (قسمتی ازیازده دقیقه)

پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
مو سپید آخر شدی ای برف
تا سرانجام چنین دیدی
در دلم باریدی ... ای افسوس
بر سر گورم نباریدی
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست
خسته ام ‚ از عشق هم خسته
غنچه شوق تو هم خشکید
شعر ای شیطان افسونکار
عاقبت زین خواب درد آلود
جان من بیدار شد بیدار
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من نقش خواب بود
ای خدا ... بر روی من بگشای
لحظه ای درهای دوزخ را
تا به کی در دل نهان سازم
حسرت گرمای دوزخ را؟
دیدم ای بس آفتابی را
کو پیاپی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب  من !
ای دریغا در جنوب ! افسرد
بعد از او دیگر چی میجویم؟
بعد از او دیگر چه می پایم ؟
اشک سردی تا بیافشانم
گور گرمی تا بیاسایم
پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
                                           (فروغ فرخزاد)

به دنبال لباسی مناسب می گردم٬من این غربت را ٬ تبعید به دیاری ناآشنا را به عزا نشسته ام٬ من سوگوار خانه ام ٬ از غریبه ها بیزارم

--------------------------------------------------

فردا تولدمه٬فردا سالروز اخراجم از دنیایی که بیشتر بهش تعلق دارم وتبعیدم به سرزمینی که هرگز نتونستم بهش عادت کنم

روزی شنیدم که نویسنده ای همیشه سالروز تولدش لباس مشکی می پوشید و برای خودش مراسم عزا می گرفت٬ اون زمان به نظرم می رسید چه آدم ناسپاسی٬ قدر زندگی رو نمی دونه.زندگی با همه سختیهاش قشنگه. اصلا خودم شرایط بد رو تغییر میدم .من لحظه ها رو زندگی می کنم.عشق و امید رو با هر نفسی  می بلعم و نا امیدی را با هر بازدم دور می کنم ..زندگی شیرینه....

 امروز وقتی بین لباسهام دنبال یه لباس سیاه می گشتم تا سالروز تبعیدم رو به عزا بشینم یاد اون نویسنده افتادم

یک سال دیگه هم گذشت بی هیچ امیدی ٬هیچ ستاره ای وقتی خودت نباشی زندگی نفس کشیدن از سر اجبار٬ مردن پیش از مرگ٬ زندگی هیچ ٬پوچ ـ واژه ای که هنوز باورش ندارم ـ  پوچ.... 

هنوز متوجه نشده ای؟

نقش اول من و توئیم.

قسمت اول: 

 یک روز در خیابان دل با تو و دل نوشته هایت آشنا می شوم.

قسمت دوم:

آرام آرام در دلم می نشینی٬ لحظه هایم سرشار از تو می شوند٬زندگی یکرنگم انگار می خواهد رنگین شود٬دارد اتفاقاتی می افتد.

قسمت سوم:

دیگر هر روز به خانه ات می آیم. چه زود به زود دلتنگت می شوم٬مثل اینکه سریال دارد عاشقانه می شود.

قسمت چهارم:

امروز پستچی آمد٬خدای من٬ عکسهای تو و دل نوشته هایی که بعضی خط هایش بوی خودم را می دهد. از این قسمت به بعد هر شب عکست را بغل می کنم و آرام به خواب می روم. همه از دیدن سریال خوشحالند ٬انگار امیدهای خودشان است که رنگ می گیرد.وای من عاشق شده ام.زندگیم شیرین و لحظه هایم رنگی است.

قسمت پنجم:

از کوچه صدای پایی می آید٬ قدمهایش آرامشم را به هم می ریزد٬...نگرانی٬دلهره٬ ناامنی٬ یک فکر سیاه و تلخ...یک رقیب؟!!وای٬ حال همه گرفته شد٬به یاد شکست و بدبختی هایشان افتادند.

قسمت ششم:

از تو دلخورم٬ شک به جانم افتاده٬ اصلاْ نمی دانم تو کاربدی مرتکب شدی یا نه! وای خدایا٬ به تو شک کرده ام٬تو که همه هستی ام شده ای٬ تردیدم کشنده است٬ این قسمت همه را کلافه کرد.

قسمت هفتم:

امروز جمعه است٬ از تو هیچ خبری نیست٬ جمعه ها سریال پخش نمی شود.

قسمت هشتم:

صدای زنگ در است٬در را باز می کنم٬ تو پشت در ایستاده ای٬با یک دسته گل رز قرمز که دو شاخه مریم هم وسطش است٬ همه از دیدن این قسمت خوشحالند٬ انگار زندگی خودشان را در من وتو دیده اند:خب٬ پس جای امیدی هست.

 قسمت نهم:

باز امروز در کوچه صدای پا می آید وباز شک به جان من می افتدو وای همه باز دمق می شوند٬ بعضی با عصبانیت تمام٬ تلویزیون را خاموش می کنند.

قسمت دهم:

نمی دانم امشب قصه چیست٬سر در گمم٬ تمام غم دنیا را یکباره توی دلم ریختند٬ غصه ها روی  دلم قلمبه شده  ٬ دلم دارد می ترکد٬من دیگر توان ندارم٬ تمامش کن ٬ هر جور که می خواهی ٬ هر جور بهتر است ٬ فقط تمامش کن ٬همه سریالها روزی تمام می شوند٬  ولی کاش آخر سریال من و تو هم مثل کارتونهای زمان بچگی مان خوب تمام شود و  با خنده از پای تلویزیون زندگی بلند شویم.  

خوشبختی من عقابی ست گم کرده راه

 نشان آشیان را فراموش کرده

جوجه های امید چشم انتظار مادرند

نشان آشیان به او بده٬ تو تنها بلد این دیاری