-می ترسم...می ترسم که خواب ِسفر ببینی ، سفر به سرزمین های دورِ دور را. فکرش را بکن! من، اینجا، کوبیده،بعد از روزها و روزها نوشتن ،تو در جنگل هایی که هرگز ندیده یی شان ، با گیاهانی که نمی شناسی شان ، و پرندگانی غریب. جنگل، بی صدای بی صداست. صدای پرندگان را بسته اند. مِه. چرا نباید من در این جنگلِ غریبِ بی صدا ، در لا به لای این گیاهان ِ سبزِ سیر و سبزِ روشنِ فسفری، پتویی بیندازم، و سفره یی، و چای داغ... و عاشقانه ام را برایت بخوانم؟(یک عاشقانه ی آرام-نادر ابراهیمی)

یاد یک عاشفانه ی آرام تو می افتم ،زیبا ، دلنشین ، آرام...تلخ. طعم داستان ِ دیگرت- فریاد زیر آب- را می دهد ، طعمشان یکی ست، تلخ و زیبا. بعکس این روزهای من. چه بگویم. نه تلخم نه شیرین، نه هستم نه نیستم ، یک جایی بین آسمان و زمین سرگردانم. خسته.از یکنواختی ، از روزهای هم شکل. گفتم: هم شکل؟ اشتباه گفتم. شکلی ندارند که. این روزها بی شکل ند، بی روح. کار ، خانه، خواب.  کار، خانه، خواب. و دوباره و سه باره و چهار روزه و چند ماهه.

دلم هوای نوشتن کرده،هوای سفر،هوای نوشته های تو. همان نوشته هایی که اولینش را در بعد از ظهرِ ابریِ یکی از همین روزهای پاییزیِ سال 84از یکی از شبکه ها شنیدم، می دانم ،هنوز هم به دنبال کفشی می گردی برای بازگشت به کودکی.ترس از قد کشیدن را درنگاهت دیده ام وقتی به پاهایت خیره می شوی.  ولی باور کن، باور کن، هنوز همان کودک هستی ،تنها، در هیئت و با هیبت آدم بزرگها ، وگر نه ،پای کودکانه هایم نبودی.  به گفته ی جبران خلیل: تو آن قدر شادی به من می بخشی که به گریه درمی آیم، و آن قدر رنجم می دهی که به خنده می افتم؛ به راستی هیچ کس درست نمی داند مرز بین دلشادی و درد کجاست.

 راستی ،دوستی است که به تازگی آمده اما سنگینیِ غصه های کهنه اش را گاه شانه هایم تاب نمی آورد بار اول  که شنیدن دردش نفسم را بند آورده بود. کاش زندگی همان سر به سر گذاشتن های کودکانه ، لج و لجبازی و یکی گفتن و دوتا شنیدن و حاضر جوابی های بچگانه  و به قول عمران صلاحی قهر و دعواهای دروغکی بود. روبرویم زندانی یی ست محبوس در خود وخود زندانبان خود که هیچ تمایلی به رهایی ندارد. چهره اش وقتی در خود فرو می رود یاد آور ِ این شعر شاملو ست:

کوه با نخستین سنگ ها آعاز می شود                                                                                      

 و انسان با نخستین درد. 

درمن زندانی ستمگری بود 

که به آواز زنجیرش خو نمی کرد

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمونِ تلخ ِ زنده به گوری!

-----------------------------------

برای نفسم ،بامزی:

از ظهر تا غروب طول کشید 

 دشتی را شخم زدم 

تا دفنش کردم                                                                                                             

بد عادت شده بود

جلوتر از من راه می رفت تا زودتر به تو برسد؛

سایه ام را می گویم

که خواب دیده بود

تو به دیدارش آمده ای.   

(ک.یاکیده)