شنبه رو خیلی دوست دارم، چون تو به من امید میدی
نوشته هامو می گیری، جاش کاغذ سفید میدی
شعرامو از بر می خونی، برای هر کی عاشقه
شروع یک قصیده رو به قلب من نوید میدی
من عاشق یکشنبه هام، چون با تو تنها می مونم
ترانه های خوبمو تو خلوت تو می خونم
بهت میگم که قلب من فقط واسه تو می زنه
یک کمی اغراق می کنم، اینو خودم خوب می دونم
دوشنبه ها رو دوست دارم، چون روز دیوونگیه
عقلو با دست پس می زنم، این هم یه جور زندگیه
عاشق اون میشم که خوب دیوونه بازی بلده
بردنو هیچ دوست نداره، عاشق بازندگیه
سه شنبه ها رو دوست دارم، چون عشقمو پس نمیدی
اون قلب پر محبتو، دیگه به هیچکس نمیدی
دستمو تو دست می گیری، برام لالائی می خونی
غصه هاتو به حس من، تا جایی که هست نمیدی
چهارشنبه ها رو دوست دارم، چون تو به من زنگ میزنی
به تیرگی های دلم، آبی کمرنگ میزنی
با اون صدای مهربون اول بهم سلام میدی
به شیشه های فاصله یکی یکی سنگ میزنی
پنجشنبه ها رو دوست دارم، چون دیگه غمگین نمیشی
دلواپس رهایی از حرفهای سنگین نمیشی
یک شاخه گل برات بسه تا بدونی دوسِت دارم
در به در و خراب اون گلهای رنگین نمیشی
جمعه دیگه نهایته، باید که عشقو بردارم
بعد یک هفته عاشقی، عشقو تو دستش بذارم
بهش بگم اون روزها رو، با این یکی جمع بکنه
بعدش خودش می فهمه که، هفت روزه که دوسش دارم
افشین میرمعزی
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت
می ترسم
می ترسم
که دستهایی پُر
مملو از نیستی
و صورتهایی نقاب زده
به یک نقطه وا مانند...