من نه عاشق بودم

 ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب

            که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم و دستی که

                              صداقت می کاشت

                                         گرچه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم و هر پنجره ای

                   که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

     و خدا می داند

                        بی کسی از ته وابستگی ام پیدا بود

من نه عاشق بودم

 و نه دلداده به گیسوی بلند

 ونه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم

        که مرا از پس دیوانگی ام می فهمید

  آرزویم این بود

  دور اما چه قشنگ

             که روم تا ته باغ

                       و شوم چیره به شفافی صبح

با خودم می گفتم

      روشنی نزدیک است

              تا دم پنجره ها راهی نیست

من نمی دانستم

که چه جرمی دارد

         دستهایی که تهی ست

و چرا

      بوی تعفن دارد گل سرخی که به گلخانه نرست

تازگی می گویند

          چه عیبی دارد

                  که سگی چاق رود لای برنج

من چه خوشبین بودم

همه اش رویا بود

و خدا می داند

سادگی از ته دلبستگی ام

                             پیدا بود

                       (حسین آ)