میان این همه آدم که در گذرند

                   منم که همیشه بسته پاهایم

به فصل کوچ و موسم پرواز

                   منم که سالهاست شکسته پرهایم

بهار پشت بهار آید و رود

                          تنها

                    منم که شکفتن به خود ندیده گلهایم

میان این همه آینه های نشسته بر دیوار

                      من آنم٬ همان شکسته٬سیاهی است زنگارهایم

هزار روایت است قصه دلدادگی ٬اما

                    منم که مهر افسوس بسته لبهایم

از این همه ترانه٬ عاشقانه ٬غزلواره و دفتر

                     منم که بی قافیه ست شعرهایم

آفتی ست این دل به جان آدمیان

                     منم آن آفت زده٬بی پناه٬ تنهایم.