بانوی سرزمین آفتاب

 در آیینه به خود نگریست

             تا ببیند

               گیسوان مواج و بلند

                         بر شانه هایی عریان و هوس انگیز

                ولبانی سرخ

                         که بوسه گاه شهزاده ی اسب سوار دیار خوشبختی

                                                                                          خواهد بود

               و چشمانی که برق نگاهش

                                         به آتش می کشد

                                                     قلب شهزاده ها را

       .

       .

       .

      افسوس

            افسوس که

      تارهای سپید و شکننده در آینه

                              واگویه می کرد

             باغ خزان زده ی آرزو را

                                بی امید بازگشت بهار

            و چین و خطوط صورت

                         که فریاد می کشید

                                    درد سالها تنهایی را

           و چشمانی حسرت زده

                            که نظاره می کرد

                                      یائسگی رؤیای پاک و باکره ی روزگار جوانی را