گله دارم

      از روزگاری

              که به اسارت کشیده

                           لمس شکوه لحظه های با هم بودنمان

      از جاده های طویل فاصله

                      که بلندیشان

                                 گاه

                                      لرزه می اندازد

                                                  بر تقدس پیکره ی دل سپردگی مان

        و عمری که تیر هایش در چله

                             نشانه گرفته پرنده ی خوشبختی مان را

         و از زمانه که مهره های سیاهش

                                  طلسم کرده

                                         صفحه ی شطرنجی سرنوشتمان را

            از جدایی

                    که موریانه های تردید را

                                   به حصارهای اعتمادمان می ریزد

            و دستانی تهی

                      که گورستان همه آرزوهامان می شوند

                                                                         .....

  عاشقم

     عاشق شبها که جز ما کسی صاحب لحظه هایش نیست

        به جان خریدارم

                شب زنده داریهایی که حجمشان

                                       ذوب می کند یخ های فاصله را

       همه شب بیداریهایی که افسونشان

                                        به سخره می گیرد

                                                   هیبت همه غمهای عالم را

           شبهایی که در آن غصه ها٬سنگ

                               هراس امروز٬ کر

                                          و دلهره ی فرداها کور می شوند

          شب بیداریهایی که با تن پوش رؤیا

                                  در آغوشت می کشانیم و سر بر شانه ات می نهم

             لحظه هایی که همه

                            پیرامونمان محو می شوند

                              تنها من و تو می مانیم

                                       و غوطه وری در وسعت آرامشی بیکران..

        و فردا

                لبخند

                        وشمیم یک بهانه برای زیستن.