حجره خورشید

دور اما چه قشنگ

shoorestan — Thu, 02 Jul 2009 10:27:18 GMT

من نه عاشق بودم

ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم و دستی که

صداقت می کاشت

گرچه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم و هر پنجره ای

که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

و خدا می داند

بی کسی از ته وابستگی ام پیدا بود

من نه عاشق بودم

و نه دلداده به گیسوی بلند

ونه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم

که مرا از پس دیوانگی ام می فهمید

آرزویم این بود

دور اما چه قشنگ

که روم تا ته باغ

و شوم چیره به شفافی صبح

با خودم می گفتم

روشنی نزدیک است

تا دم پنجره ها راهی نیست

من نمی دانستم

که چه جرمی دارد

دستهایی که تهی ست

و چرا

بوی تعفن دارد گل سرخی که به گلخانه نرست

تازگی می گویند

چه عیبی دارد

که سگی چاق رود لای برنج

من چه خوشبین بودم

همه اش رویا بود

و خدا می داند

سادگی از ته دلبستگی ام

پیدا بود

(حسین آ)

هفته ی عاشقی

shoorestan — Thu, 19 Mar 2009 12:16:16 GMT

شنبه رو خیلی دوست دارم، چون تو به من امید میدی
نوشته هامو می گیری، جاش کاغذ سفید میدی
شعرامو از بر می خونی، برای هر کی عاشقه
شروع یک قصیده رو به قلب من نوید میدی

من عاشق یکشنبه هام، چون با تو تنها می مونم
ترانه های خوبمو تو خلوت تو می خونم
بهت میگم که قلب من فقط واسه تو می زنه
یک کمی اغراق می کنم، اینو خودم خوب می دونم

دوشنبه ها رو دوست دارم، چون روز دیوونگیه
عقلو با دست پس می زنم، این هم یه جور زندگیه
عاشق اون میشم که خوب دیوونه بازی بلده
بردنو هیچ دوست نداره، عاشق بازندگیه

سه شنبه ها رو دوست دارم، چون عشقمو پس نمیدی
اون قلب پر محبتو، دیگه به هیچکس نمیدی
دستمو تو دست می گیری، برام لالائی می خونی
غصه هاتو به حس من، تا جایی که هست نمیدی

چهارشنبه ها رو دوست دارم، چون تو به من زنگ میزنی
به تیرگی های دلم، آبی کمرنگ میزنی
با اون صدای مهربون اول بهم سلام میدی
به شیشه های فاصله یکی یکی سنگ میزنی

پنجشنبه ها رو دوست دارم، چون دیگه غمگین نمیشی
دلواپس رهایی از حرفهای سنگین نمیشی
یک شاخه گل برات بسه تا بدونی دوسِت دارم
در به در و خراب اون گلهای رنگین نمیشی

جمعه دیگه نهایته، باید که عشقو بردارم
بعد یک هفته عاشقی، عشقو تو دستش بذارم
بهش بگم اون روزها رو، با این یکی جمع بکنه
بعدش خودش می فهمه که، هفت روزه که دوسش دارم
افشین میرمعزی

هراس

shoorestan — Thu, 12 Mar 2009 05:26:23 GMT

من از تصور بیهودگی این همه دست

و از تجسم بیگانگی این همه صورت

می ترسم

که دستهایی پُر

مملو از نیستی

و صورتهایی نقاب زده

به یک نقطه وا مانند...

درد انسان متعالی عشق و تنهایی ست.

shoorestan — Sat, 29 Nov 2008 01:22:18 GMT

-می ترسم...می ترسم که خواب ِسفر ببینی ، سفر به سرزمین های دورِ دور را. فکرش را بکن! من، اینجا، کوبیده،بعد از روزها و روزها نوشتن ،تو در جنگل هایی که هرگز ندیده یی شان ، با گیاهانی که نمی شناسی شان ، و پرندگانی غریب. جنگل، بی صدای بی صداست. صدای پرندگان را بسته اند. مِه. چرا نباید من در این جنگلِ غریبِ بی صدا ، در لا به لای این گیاهان ِ سبزِ سیر و سبزِ روشنِ فسفری، پتویی بیندازم، و سفره یی، و چای داغ... و عاشقانه ام را برایت بخوانم؟(یک عاشقانه ی آرام-نادر ابراهیمی)

یاد یک عاشفانه ی آرام تو می افتم ،زیبا ، دلنشین ، آرام...تلخ. طعم داستان ِ دیگرت- فریاد زیر آب- را می دهد ، طعمشان یکی ست، تلخ و زیبا. بعکس این روزهای من. چه بگویم. نه تلخم نه شیرین، نه هستم نه نیستم ، یک جایی بین آسمان و زمین سرگردانم. خسته.از یکنواختی ، از روزهای هم شکل. گفتم: هم شکل؟ اشتباه گفتم. شکلی ندارند که. این روزها بی شکل ند، بی روح. کار ، خانه، خواب. کار، خانه، خواب. و دوباره و سه باره و چهار روزه و چند ماهه.

دلم هوای نوشتن کرده،هوای سفر،هوای نوشته های تو. همان نوشته هایی که اولینش را در بعد از ظهرِ ابریِ یکی از همین روزهای پاییزیِ سال 84از یکی از شبکه ها شنیدم، می دانم ،هنوز هم به دنبال کفشی می گردی برای بازگشت به کودکی.ترس از قد کشیدن را درنگاهت دیده ام وقتی به پاهایت خیره می شوی. ولی باور کن، باور کن، هنوز همان کودک هستی ،تنها، در هیئت و با هیبت آدم بزرگها ، وگر نه ،پای کودکانه هایم نبودی. به گفته ی جبران خلیل: تو آن قدر شادی به من می بخشی که به گریه درمی آیم، و آن قدر رنجم می دهی که به خنده می افتم؛ به راستی هیچ کس درست نمی داند مرز بین دلشادی و درد کجاست.

راستی ،دوستی است که به تازگی آمده اما سنگینیِ غصه های کهنه اش را گاه شانه هایم تاب نمی آورد بار اول که شنیدن دردش نفسم را بند آورده بود. کاش زندگی همان سر به سر گذاشتن های کودکانه ، لج و لجبازی و یکی گفتن و دوتا شنیدن و حاضر جوابی های بچگانه و به قول عمران صلاحی قهر و دعواهای دروغکی بود. روبرویم زندانی یی ست محبوس در خود وخود زندانبان خود که هیچ تمایلی به رهایی ندارد. چهره اش وقتی در خود فرو می رود یاد آور ِ این شعر شاملو ست:

کوه با نخستین سنگ ها آعاز می شود

و انسان با نخستین درد.

درمن زندانی ستمگری بود

که به آواز زنجیرش خو نمی کرد

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمونِ تلخ ِ زنده به گوری!

-----------------------------------

برای نفسم ،بامزی:

از ظهر تا غروب طول کشید

دشتی را شخم زدم

تا دفنش کردم

بد عادت شده بود

جلوتر از من راه می رفت تا زودتر به تو برسد؛

سایه ام را می گویم

که خواب دیده بود

تو به دیدارش آمده ای.

(ک.یاکیده)

shoorestan — Wed, 24 Sep 2008 16:30:18 GMT

تازه شدن بهانه می خواهد

پریدن بال و پر

ماندن دلیل.

چمدانم را بسته ام

برای ماندن تنها یک بهانه می خواهم

یک کلمه کافی ست.

و تو همچنان

چشمت به پنجره است...

می... ر..و..م..

نمی بینی

هنوز خیره ٬ منتظری...

Hello

shoorestan — Sun, 31 Aug 2008 15:41:18 GMT

I've been alone with you inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips, a thousand times
I sometimes see you pass outside my door
?Hello, is it me you're looking for
I can see it in your eyes
I can see it in your smile
You're all I've ever wanted

My arms are open wide

Cos you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much, I love you

I long to see the sunlight in your hair
And tell you time and time again, how much I care
Sometimes I feel my heart will overflow
Hello? I've just got to let you know
Cos I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely
Or is someone loving you
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying, I love you

Hello
?Is it me You're looking for
Cos I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely
?Is someone loving you
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying
I love you

shoorestan — Tue, 05 Aug 2008 14:11:26 GMT

دلم را به نسیم٬

دستم را به باران٬

چشمم را به خورشید سپرده ام

یکیش هم اگر به تو برسد

برای زنده ماندنم کافی ست.

زوال

shoorestan — Sun, 13 Jul 2008 18:28:18 GMT

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لب داشت
حتی
در حال احتضار
آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
آن مرد بی قرار
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود
وگفتگو نمی کرد
جز با درخت سرو
در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
تصویری از بلندی اندام می کشید
و در تصورش
تصویر تو بلندترین سرو باغ را
تحقیر کرده بود
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او نپک زیست
نپک تر از چشمه های نور
همچون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
آن کوه استقامت
آن کوه استوار
وقتی به یاد روی تو می بود
می گریست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را
پنداشت
آلوده است و لایق دیدار یارنیست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شاید روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید

(حمید مصدق-وصیت)

گاه تنها٬ کلمه ای کافی ست برای سقوط به عمیق ترین دره ی خاطره ها٬برای ویرانی ناچیز حصار آرامش که با هزار خون جگر٬ ذره ذره با خشت فراموشی به دور خود کشیده ای.

پ ن : چه کنم؟ دیگر من ٬منٍ من نیستم. بی تو من نیستم. بی تو نیستم.تو به یک سو رفته ای و من همانجا در گذشته مانده. نمی دانم اینکه اینجاست٬ درآینه کیست. نمی شناسمش.

دلشکسته

shoorestan — Thu, 15 May 2008 20:20:38 GMT

میان این همه آدم که در گذرند

منم که همیشه بسته پاهایم

به فصل کوچ و موسم پرواز

منم که سالهاست شکسته پرهایم

بهار پشت بهار آید و رود

تنها

منم که شکفتن به خود ندیده گلهایم

میان این همه آینه های نشسته بر دیوار

من آنم٬ همان شکسته٬سیاهی است زنگارهایم

هزار روایت است قصه دلدادگی ٬اما

منم که مهر افسوس بسته لبهایم

از این همه ترانه٬ عاشقانه ٬غزلواره و دفتر

منم که بی قافیه ست شعرهایم

آفتی ست این دل به جان آدمیان

منم آن آفت زده٬بی پناه٬ تنهایم.

shoorestan — Fri, 18 Apr 2008 19:04:18 GMT

ترک آزارم نکردی؟ ترک دیدارت کنم

آتش اندازم به جانت بس که آزارت کنم

قلب بیمار مرا بازیچه می پنداشتی؟!

آنقدر قلبت بیازارم، که بیمارت کنم

من گلی بودم در این گلشن ،تو خوارم کرده ای

همچو خاری، در میان گلرخان خوارت کنم

همچنان دیوانگان در کوی و بازارت کشم

کهنه کالایت بخوانم، بی خریدارت کنم

بعد از این لاف صفا و مهر با مردم مزن

خلق را آگاه از طبع ریا کارت کنم

ای سبکسر، دوست می داری سبکسرتر زخویش

با خبر شهری از این گفتار و کردارت کنم

هر کجا گویم که هستی، وین زبان بازی ز چیست

تا ابد در بند تنهایی گرفتارت کنم

معینی کرمانشاهی

پ.ن : ...عریان بیا،بی نقاب،بی رنگ، از گفتن خسته ام و مشتاق شنیدن . تنم زخمی ضربه های انتظار و نگاهم به پنجره غبار گرفته ی فردا. من ناباورانه ویرانی خود را به نظاره نشسته ام.